Mijn verblijf in India was een onvergetelijke ervaring. De sfeer van het land, de mensen en de intensiteit van de opleiding zullen nog lang in mijn geheugen blijven. Ik heb een paar weken min of meer in een roes geleefd en met mijn hoofd half in India, half in Nederland geleefd. En dat terwijl ik drie dagen na aankomst in Nederland weer vol aan de bak moest bij IBM.

Bij IBM werden alle oren gespitst toen ik verklaarde mijn RHCE-certificaat te hebben behaald en sindsdien zit ik eigenlijk full-time op een klant met om en nabij 70 Redhat machines… Redhat 4, terwijl mijn certicaat Redhat 5 behelst.

Dan blijkt ook wel dat je moet blijven oefenen met wat je geleerd hebt, anders sijpelt het allemaal een beetje weg. Ben daarom ook blij dat ik op mijn eigen thuisserver CentOS 5 heb geïnstalleerd waar ik dan ook lekker op kan oefenen met DNS, Apache, mail en zo. Want een server bouwen in een lab, of een Virtual Machine in een corporate omgeving met SAN storage… different ball game.

Maar… de hele ervaring heeft mijn leven verrijkt en mijn blik op de wereld en op IT verbreed.

Delhi is een heel andere omgeving dan Shimla. Veel harder, drukker en viezer. We zouden vandaag in het trainingscentrum kunnen trainen, dachten we. Maar er was niets geregeld en al improviserend kwamen we erachter dat we net zo goed in het hotel konden trainen. We zijn dus weer teruggegaan naar het hotel.

Morgen dus examen en ik denk dat ik er klaar voor ben. Iedereen om mij heen denkt dat ik er al een week klaar voor ben, maar ik heb natuurlijk nog steeds mijn twijfels. We zullen het morgen zien en een paar uur na het examen zal ik het weten, Mocht ik het niet halen, dan is er een dag later nog een mogelijkheid om examen te doen. Laten we hopen dat het niet zover hoeft te komen.

Maar goed, vandaag was de laatste dag op het trainingscentrum. Vandaag twee “proef-examens”  gedaan en geslaagd, maar een paar puntjes verloren op details. Dus… vanavond en morgen in de boeken duiken en details leren, maar ook oefenen. Bibek zegt regelmatig “You need to practice”. Als ik vandaag examen zou doen, zou ik waarschijnlijk wel slagen, maar met de hakken over de sloot als het gaat om server configuratie. Het troubleshooting gaat wel goed. Gisteren heeft mijn leraar alles uit de kast gehaald om mijn server te slopen en na 38 minuten kon ik in X-Windows inloggen als root. Daarbij heb ik wel veel tijd verloren door te vergeten chroot doen. Het is op dit moment belangrijk om de spanningsboog erin te houden en te zorgen dat ik dinsdag op het examen helemaal klaar ben.

Vandaag dus min of meer afscheid genomen van het trainingscentrum en van mijn leraar Bibek, hoewel hij misschien maandag wel aanwezig is op het trainingscentrum in Delhi. Als alles goed gaat, dan vliegen Roy en ik zondag om 11 uur ’s-morgens naar Delhi om daar verder te studeren en op dinsdag dus examen te doen. Mocht continuous rain toch een rol spelen op zondag, dan hebben we een backup-plan in de vorm van een taxi naar Delhi. Wat dat betreft heeft Koenig Solutions prima werk geleverd en kan ik ze van harte aanbevelen.

T-minus-6.

Op de top waren twee Britse meisjes met hun Indiase gidsen en ik kreeg de indruk dat ik niet echt gewenst was. Dat had ik niet alleen daar, maar vreemde is dat Westerse toeristen andere westerlingen totaal negeren. Alsof ze de enige westerlingen in deze regio willen zijn of zoiets. In ieder geval… ik ben even op de top geweest en ben toen iets afgedaald naar de rand van een afgrond waar een witte steen lag. Daar ben ik op gaan zitten en heb de vallei ingekeken. Niet dat daar iets te zien was, want een wolk had zich over de top gedrapeerd. Toch… heel af en toe klaarde het op en was het uitzicht adembenemend. Helaas heb ik geen toppen met eeuwige sneeuw mogen zien, maar de rust en vrede op de top maakten dat meer dan goed.

De dag vrij kwam geen dag te vroeg, want ik zat er helemaal doorheen. Ik moest mijn hoofd even leegmaken, even ruimte maken, want het stramien was wel heel erg zwaar. De enige tijd dat je wat rust krijgt is als je van en naar het trainingscentrum loopt en als je slaapt. Toch is dat niet de manier om er te komen, denk ik. Al te veel stress maakt het er niet beter op en blokkeert. Op zich is dit een gemeenplaats, maar gemeenplaatsen hebben een bestaansrecht.

Het valt mijn studiegenoot Roy op dat ik erg gretig ben om te leren en dat maakt het ook wel iets makkelijker om ’s-morgens om zeven uur even mijn laptop op te starten om iets uit te zoeken, of om mijn leraar even aan te sporen even door te werken in de pauze omdat ik het nog niet helemaal begrijp. Maar je moet ook weten wanneer je moet ophouden.

Vandaag was echter niet goed. [Geek-alert] Het heeft uren gekost om te ontdekken dat het gewoon niet mogelijk is om een kickstart-file te laden via ftp, http en/of nfs op een virtual machine. Vervolgens ging het testen van Squid niet goed, omdat onze servers inmiddels zo vervuild waren dat hostname resolution niet meer ging. [/Geek alert] Bovendien had ik ruzie met mijn webprovider en dat leidde allemaal teveel af. Overigens ging het beter dan ik dacht, maar soms lijken de details groter dan ze eigenlijk zouden moeten zijn.

Gewoon doorploeteren lijkt me het devies. Als alles goed gaat, ben ik op 9 augustus klaar met de stof. Dan vlieg ik op 10 augustus terug naar Delhi en dan heb ik nog even om te studeren voor ik op 12 augustus examen doe. Ik ben benieuwd…

En het uitzicht is werkelijk spectaculair. Ook als het slecht weer is, of als de vallei volhangt met mist, dan is het geweldig. Het is niet echt goed te beschrijven hoe mooi het is als een wolk op de berg aan de overkant van de vallei lijkt te rusten. Of wanneer je over de rand van de weg in de diepte kijkt en de mist aan de bomen lijkt te kleven. Fantastisch.

De cursus is ook geweldig leuk, hoewel het steeds moeilijker wordt. Doordat het zo hard werken is en het vaak moeilijk slapen is hier (niet meer dan vier uur per nacht, vaak - ik hoor het van veel mensen) bereikte ik vandaag een punt dat het helemaal genoeg was. Ik zat naar mijn leraar te luisteren en ik realiseerde me dat ik helemaal niets meer begreep van wat hij zei, omdat het gewoon niet meer tot me doordrong. Gelukkig was het al bijna vijf uur en heb ik er maar een punt achter gezet en spijbel ik vanavond lekker.

Zo moe als ik was ben ik toch nog samen met Roy rustig naar het hotel gelopen, zodat we er ongeveer een uurtje over deden. Als je goed doorloopt, doe je er vijfendertig minuten over en dan ben je doorweekt van het zweet. Ook omdat de luchtvochtigheidsgraad hier soms enorm is.

Er is een bug in mijn blogging software, zodat ik geen nieuwe afbeeldingen kan uploaden. Anders hadden er al heel veel foto’s op deze site gestaan, maar ik moet nu zoeken naar een andere oplossing. Als ik die heb, zal ik die posten.

Ik krijg veel leuke reacties uit Nederland. Dat doet me goed. Bedankt daarvoor.

Op dit moment betaal je voor honderd Indiase Rupees ongeveer 1,50 en de gemiddelde Indiase inwoner ontvangt per maand ongeveer Rs 5000.

Een gemiddelde rooomservice maaltijd met iets te drinken erbij kost ongeveer Rs 300 en dan heb je het tamelijk uitgebreid gedaan. Roomservice is natuurlijk duurder dan als je buiten de deur gaat eten.

Ik heb in het hotel mijn was laten doen; een aantal broeken, shirts en t-shirts en ik was Rs 315 kwijt.
Ik heb twee usb-sticks gekocht (2G en 4G) en dat maakte mij Rs 1400 lichter.
Een usb-muis: Rs 350

Vandaag een sim-kaart met heel veel beltegoed gekocht om mee naar huis te bellen: Rs 900 (en dan gingen waarschijnlijk vele Rupees in de zak van de verkoper, want de optelsom klopte niet helemaal…)

Een medestudent, Thomas uit Noorwegen met wie ik dagelijks naar het trainingscentrum loop en weer terug, laat een prachtig pak op maat maken. De kassa rinkelt op Rs 5000. Ikzelf heb drie overhemden gekocht voor Rs 600.

Voor het geld hoef je het niet te laten, zou ik zeggen.

Opstaan om ongeveer zeven uur, afhankelijk van het feit of de horloge van degene die het ontbijt brengt voor of achter loopt. Rustig ontbijten, krant lezen, email checken, the usual.

Om kwart voor negen naar buiten en naar het trainingscentrum lopen. Dat klinkt normaal, maar het is een vreselijke klim, zeker als je nog niet geacclimatiseerd bent. Het klimmersadagium “Klim hoog, slaap laag” helpt waarschijnlijk wel met acclimatiseren, hoewel ik denk dat de klimmers een groter hoogteverschil voor ogen hadden dan de 175 meter waar ik tegenop moet.

Om half tien begint krijg je op het trainingscentrum de vraag wat je tussen de middag wilt eten en drinken en dan wordt er hard gewerkt tot een uur. Dan komen de cursisten samen en eten en kletsen wat.

Om kwart voor twee gaat het verder tot half zes en dan eindigt de les.

Dan lopen we weer terug naar het hotel. Dan denk je dat dat natuurlijk bergafwaarts is, maar niets is minder waar. De eerste twintig minuten gaat het weer stijl omhoog en dan pas gaat het echt lekker naar beneden. Behalve vandaag, want we namen de shortcut naar The Mall en dat was een hele stijle trap en ik stond te trillen van de spanning op mijn benen toen we beneden stonden.

Maar heb ik al gezegd dat de wandeling geweldig zijn? Het wandelen door Shimla is in meerdere betekenissen adembenemend en het is ontzettend leuk om met medestudenten te lopen en te kletsen en foto’s te nemen van de omgeving.

Maar dan ’s-avonds terug in het hotel: eten, even relaxen (of een blogje schrijven) en dan weer twee uur studeren. Mijn medestudent Roy uit Londen, die op dezelfde dag als ik RHCE is gaan volgen en ik hebben om de motivatie erin te houden besloten samen te studeren.

Daarna even relaxen en slapen. Volgende dag vroeg weer op, zie begin van deze post.

De training zelf is ontzettend leuk. Veel interessante dingen, hoewel tot nu toe heel veel al bekend was, omdat ik dagelijks met deze onderwerpen bezig ben, zij het met een andere unix-smaak. De leraar Bibek is erg aardig en we zijn de hele dag bezig met kennisuitwisseling en dergelijke. Het gaat prima in het Engels, behalve als hij verkouden is en snel praat; dan begrijp ik er helemaal niets van. Maar we gaan samen lekker door de stof heen en knutselen af en toe een beetje op onze servers.

Als ik soms niet toekomen aan posten kan dan ook liggen aan het feit dat electriciteit en internetverbindingen er nogal eens uit vallen. Part of the India Experience.

Bij het Rode Fort, gebouwd door Shah Jahan – jawel, die van de Taj Mahal – werden wij westerlingen, door de politie uit de lange rij geplukt en mochten voorgaan. Toen ik onze gids vroeg naar hoe de lokale mensen dat vonden, aangezien het nog maar zestig jaar geleden is dat India door Engeland onderdrukt werd, kreeg ik het antwoord dat “the Indian people has no hard feelings towards the British”. Ik vermoed dat dit niet de hele waarheid is. Ik krijg nog steeds de indruk dat het vanzelfsprekend is dat Westerlingen een voorkeursbehandeling krijgen of (ik krijg soms die indruk) dat Westerlingen zich gedragen alsof dat zo is. Ik kan nog steeds niet wennen om met Sir aangesproken te worden, omdat ik het gevoel heb dat het rechtstreeks voortvloeit uit de koloniale tijd en dat de Indiërs dat zelf ook als vanzelfsprekend ervaren. Stiekem voelt het ook verleidelijk om eraan toe te geven. Dat voelt best complex.

Wat verder ook opvalt is de gelatenheid waarmee de mensen hier de dingen ondergaan. Regen, stroomuitval, wachten op bus, trein of ergens in de rij; het schijnt ze niet te deren. Maar als je elke dinsdag dezelfde god met het gezicht van een aap aanbidt, dan komt het wel goed en word je vanzelf gelukkig.